Als ik een vriendin uitnodig voor het weekend wat laat ik hem doen?
Micro-avontuur
Weekendje weg met vriendinnen: in de zon in de bergen
Als een vriendin naar het Pays des Écrins komt, zeg ik meteen tegen haar: „Het is de bergen, maar maak je geen zorgen, je zult je hier niet vervelen.“
Overdag hangen we buiten rond…
- In het voorjaar trekken we naar Vallouise, langs de Gyr, of in de buurt van L’Argentière-la-Bessée. We wandelen doelloos rond, gaan aan de waterkant zitten en praten over van alles en nog wat. De bergen rondom zijn gigantisch, maar wij zijn gewoon lekker aan het chillen.
- In de zomer gaan we vaak naar Puy Saint Vincent. We wandelen boven de skipistes, maken foto’s en hebben lol.
- In Pelvoux-Vallouise is het rustiger en dat is juist het fijne ervan. Je gaat lekker in het gras zitten, er is niemand in de buurt.
Als het warm is, belanden we vaak bij de rivier. Voeten in het water, muziek op de telefoon, en eindelijk verdwijnt alle stress.
Maar ’s avondsgaan we uit!
Want ja, ook hier is er van alles te beleven.
We beginnen vaak in L’Argentière-la-Bessée, in een bar waar je altijd wel iemand kent. Een biertje op het terras, muziek, lokale bewoners en seizoensarbeiders. Er wordt luid gepraat, gelachen en het duurt tot laat.
Soms gaan we ook naar Vallouise of Pelvoux. Daar zijn minder cafés, maar de sfeer is er rustiger. Een drankje, lange gesprekken en vaak onverwachte ontmoetingen. Iedereen kent elkaar een beetje, zelfs als je er net bent aangekomen.
In de zomer, als het druk is, kun je in Puy Saint Vincent terechtkomen, vooral ’s avonds of tijdens evenementen. Het is geen grote stad, maar als het daar levendig wordt, merk je dat al snel.
We rijden laat terug, met de ramen open en de muziek niet te hard. De weg is rustig, de hemel is helder, en je hebt dat vreemde gevoel dat je ver van alles verwijderd bent, maar precies op de plek waar je hoort te zijn.
De volgende dag staan we wat laat op
Koffie op het terras, een zonnebril, een ietwat schorre stem. En dan gaan we weer verder, alsof er niets aan de hand is.
Aan het einde van het weekend zegt mijn vriendin vaak tegen me: „Ik dacht dat het hier saai zou zijn.“ En dan moet ik lachen.
Het Pays des Écrins is geen non-stop feest. Maar als je de juiste plekken en de juiste mensen kent, is dat meer dan genoeg.
