Tussen volwassenheid en adolescentie
Tussen volwassenheid en adolescentie
Micro-avontuur
: Opgroeien in het land van de Écrins
Ik ben een tiener ‘net als alle anderen’, ik ben 16 jaar, ik zit op de middelbare school, ik heb heel veel vriendinnen… Maar bovenal woon ik al 16 jaar in het Pays des Écrins!
Opgroeien in deze vallei is geen jeugd zoals alle andere; de bergen zijn niet zomaar een ansichtkaartdecor dat je aan oma geeft als je terugkomt van vier dagen skiën.
Ze maken deel uit van ons dagelijks leven, onze identiteit en zelfs onze manier om naar de wereld te kijken.
Een eenvoudig dilemma: kiezen voor een ander leven
Het leven is niet altijd even makkelijk, iedereen kent elkaar, en we dromen vaak van elders, van iets nieuws. Maar tegelijkertijd straalt het Pays des Écrins geduld, rust, gezelligheid en natuurlijk geluk uit!
Als men mij vandaag zou voorstellen om te verhuizen, bijvoorbeeld naar een grote stad, dan zou ik dat weigeren, ondanks de verleiding om meer te ontdekken, om verandering en avontuur te zoeken. Ik zou het weigeren omdat de onbezorgdheid, de vrijheid en de voldoening die je hier voelt, onvervangbaar zijn… De puurheid van deze plek houdt me hier.
Een eenvoudig dilemma: kiezen voor een ander leven
Het leven is niet altijd even makkelijk, iedereen kent elkaar, en we dromen vaak van elders, van iets nieuws. Maar tegelijkertijd straalt het Pays des Écrins geduld, rust, gezelligheid en natuurlijk geluk uit!
Als men mij vandaag zou voorstellen om te verhuizen, bijvoorbeeld naar een grote stad, dan zou ik dat weigeren, ondanks de verleiding om meer te ontdekken, om verandering en avontuur te zoeken. Ik zou het weigeren omdat de onbezorgdheid, de vrijheid en de voldoening die je hier voelt, onvervangbaar zijn… De puurheid van deze plek houdt me hier.
Leren om dingen vanuit een ander perspectief te bekijken, en beseffen hoe gelukkig we zijn
Opgroeien in het Pays des Écrins betekent leven op het ritme van de toeristische seizoenen, bezoekers zien aankomen die vol bewondering zijn voor wat voor ons vanzelfsprekend is, en je beetje bij beetje realiseren hoeveel geluk je hebt.
Het betekent ook leren houden van de stilte, de uitgestrekte landschappen, de eenzaamheid soms, en dat gevoel van vrijheid dat je nergens anders vindt.
Jeugdherinneringendie we ons hele leven koesteren
Toen ik klein was, namen mijn grootouders ons altijd mee op skivakantie, samen met mijn broer en zus. Van 10.00 tot 16.00 uur op de pistes, en voor het vieruurtje gingen we weer naar binnen, in de warmte bij de open haard, waar we wafels aten die mijn oma net had gebakken. Met natuurlijk het uitzicht op de besneeuwde bergen door het raam was de betovering in onze kinderogen meer dan aanwezig!
Mijn grootvader neemt ons vaak mee om midden in het bos te kamperen. Barbecueën, spelletjes spelen, marshmallows roosteren boven het vuur, met die dennengeur die in de lucht hangt, en dat allemaal in het gezelschap van mijn dierbaren. Kortom, deze herinneringen staan voor altijd in mijn geheugen gegrift.
Uitstapjes met vrienden in de bergen waarbij je je buikpijn krijgt van het lachen, kampeeravonden aan de meren, skidagen die de avond ervoor al werden gepland omdat er net sneeuw was gevallen, en wandeltochten met het gezin met een lekkere fondue als beloning.
“Dit alles heeft me geholpen de wijsheid, de puurheid en de schoonheid van het Pays des Ecrins te begrijpen . “