Als ik een vriendin uitnodig voor het weekend wat laat ik hem doen?

Home Mijn verlangen om Mijn verlangen om te delen Als ik een vriendin uitnodig voor het weekend, wat laat ik haar dan doen?

In de winter, als een vriendin naar het Pays des Écrins komt, zeg ik haar dat ze de auto niet te vol moet laden; wat er nog ontbreekt, leen ik haar wel. Hier is de kou een beetje bijtend, de sneeuw vertraagt alles, en dat is prima zo.
Ik begin vaak beneden, bij Vallouise of L’Argentière-la-Bessée. Wandelen langs de Gyr, als die ’s morgens vroeg een beetje damp afgeeft, alles stil is en de bergen daarboven al wit zijn. In de winter is de stilte anders. Dichter.

Als het om eten gaat, hoef ik niet ver te zoeken.

Een restaurantje in de buurt, in Pelvoux of in Vallouise. Warme gerechten, gesmolten kaas en een gezellige sfeer. In de winter eten we om op te warmen, niet om er mooi uit te zien.

• Naar Puy Saint Vincent ga je om te skiën. De pistes zijn breed, je hebt een weids uitzicht en je kunt skiën zonder dat je door anderen wordt verdrongen. Op dagen met mooi weer kun je de hele vallei overzien, tot helemaal aan het einde. Je neemt de tijd, stopt vaak even en geniet ervan.

• In Pelvoux-Vallouise is het eenvoudiger en rechttoe rechtaan. Zo’n skigebied zoals we het hier graag zien. Je gaat erheen om rustig te skiën, om te langlaufen of gewoon om door de sneeuw te wandelen als alles wit en stil is. Meer heb je niet nodig.

Soms neem ik hem ook mee op sneeuwschoenen, in de buurt van Puy Aillaud of boven de gehuchten. Niet ver weg, niet erg hoog. Net genoeg om de sneeuw onder onze voeten te horen en bijna niemand meer tegen te komen.

’s Avonds rijd ik hem weg van de lichten van het station.
We rijden een stukje terug, parkeren langs de kant van de weg, richting Saint-Martin-de-Queyrières of verderop in de vallei. We zetten de motor uit. Het is koud, maar de hemel is helder en we zien heel veel sterren.

Als het de volgende dag mooi weer is, stel ik haar voor om in de zon een kopje koffie te drinken met uitzicht op de bergen, een korte wandeling in de sneeuw te maken, of gewoon even naar de bergtoppen rond Pelvoux te kijken voordat we weer vertrekken. Vaak zegt ze niet veel. Ze kijkt alleen maar.

Als ze weer vertrekt, heeft ze geskied, gewandeld en een warme maaltijd gegeten.
Maar bovenal heeft ze één ding begrepen: De winter in het Pays des Écrins is geen spektakel. Het is het leven, in slow motion.